Klarnet, on sekizinci yüzyılın başında chalumeau adı verilen tek kamışlı bir çalgının geliştirilmesiyle ortaya çıktı. Chalumeau dar bir ses alanına sahipti ve üst bölgeye çıkmakta zorlanıyordu; klarneti ondan ayıran şey, bu sınırı aşmayı sağlayan kayıt deliğinin eklenmesi oldu.
Bu deliğin açılması, çalgının sesini bir oktav değil bir on ikili yukarı taşır. Klarnetin diğer nefesli çalgılardan ayrılan en belirgin özelliği budur ve parmak düzeninin neden bu kadar karmaşık göründüğünü de açıklar: aynı parmak kombinasyonu, alt ve üst bölgede farklı perdeler verir.
On dokuzuncu yüzyılda anahtar sistemleri üzerinde çalışıldı. Almanya'da geliştirilen sistemle Fransa'da yaygınlaşan sistem, delik yerleşimi ve anahtar mantığı bakımından birbirinden ayrıldı. Bugün dünyada en yaygın kullanılan düzen Fransız kökenli olanıdır; Almanya ve Avusturya'da ise kendi geleneği sürmektedir.
Ses alanı bakımından da aile genişledi. Si bemol ve la klarnetler orkestranın standart üyeleridir; mi bemol klarnet tiz bölgeyi, bas klarnet ise pes bölgeyi taşır. Türkiye'de yaygın olan sol klarnet ise ayrı bir koldur ve kendi dağarıyla birlikte gelişmiştir.
Tarihin bu kısa çizgisi, derste karşılaşılan pek çok şeyin nedenini açıklar. Geçiş seslerinin neden zor olduğu, parmak düzeninin neden bu biçimde kurulduğu ve farklı akortlardaki klarnetlerin neden var olduğu buradan anlaşılır.
Derslerimizde çalgının yapısı, karşılaşılan teknik güçlüklerle birlikte ele alınır.